->Walk Of Life<-

2009-12-04T06:28:00.000-08:00

How many things are we missing?

He played six Bach pieces for about 60 minutes. During that time approximately 2,000 people went through the station, most of them on their way to work. After:

3 minutes

A middle aged man noticed there was a musician playing. He slowed his pace and stopped for a few seconds and then hurried to meet his schedule.
4 minutes
The violinist received his first dollar: a woman threw the money in the till and without stopping, continued to walk.
6 minutes
A young man leaned against the wall to listen to him, then looked at his watch and started to walk again.
10 minutes
A three year old boy stopped but his mother tugged him along hurriedly, as the kid stopped to look at the violinist. Finally the mother pushed hard and the child continued to walk, turning his head all the time. This action was repeated by several other children. Every parent, without exception, forced them to move on.
45 minutes
The musician played. Only 6 people stopped and stayed for a while. About 20 gave him money but continued to walk their normal pace. He collected $32.
1 hour:
He finished playing and silence took over. No one noticed. No one applauded, nor was there any recognition.

This is a real story.. The Washington Post, as part of a social experiment about perception, taste and people's priorities, arranged the entire scenario. Playing incognito, no one knew the violinist was Joshua Bell , one of the best musicians in the world. He played one of the most intricate pieces ever written, with a violin worth $3.5 million dollars. Two days prior to this, Joshua Bell sold out a theater in Boston where the tickets averaged $100 per seat.
The questions raised:
In a common place environment at an inappropriate hour, do we perceive beauty; do we stop to appreciate it;
do we recognize talent in such an unexpected context?
One possible conclusion reached from this experiment could be:

If we do not have a moment to stop and listen to one of the best musicians in the world, playing some of the finest music ever written, with one of the most beautiful instruments ....... How many other things are we missing?

2009-11-24T04:37:00.000-08:00

นักดนตรีคือผู้สร้างและผู้เสพ "สุนทรียอารมณ์"

มันเป็นสิ่งจำเป็นเป็นอย่างยิ่งที่นักดนตรีต้องใส่ความรู้สึกสุนทรีย์เข้าไปในตัวโน๊ตทุกๆตัวที่กำลังบรรเลง เฉกเช่นเดียวกับที่จิตรกรทำกับเส้นสาย หรือแม้แต่ หยดสี ของเขา เพราะไม่อย่างนั้น มันเป็นไปไม่ได้เลยทีเดียวที่บทเพลงทั้งบท หรือ ภาพเขียนทั้งภาพ จะให้ความรู้สึกทางสุนทรีศาตร์แก่ผู้รับ

2009-11-22T03:59:00.000-08:00

โอกาสย่อมมาถึงผู้อดทนรอคอยเสมอ vs. Is it too late?

ขอบคุณ ทุกท่าน ขอบคุณน้องๆ ที่ให้ความต้อนรับและความเคารพเป็นอย่างดี

คำถามจากผู้คนรอบกายยิงกระหน่ำเมื่อรู้ข่าว ความแปลกใจยังขยายวงโคจรไปถึงเพื่อนใหม่ ถึงเหตุผลหลักของการกระทำในครั้งนี้ หนึ่งในคำถามสุดแสบ "ไม่สายไปหน่อยเหรอ" ถ้าคนถามไม่ใช่คนสนิทกัน นัยว่าหมัดสวนคงถูกปล่อยทันควันจนกรรมการไม่ต้องนับให้เปลืองน้ำลาย แต่พอมาคิดอีกที มันก็อาจเป็นเรื่องแปลกสำหรับคน(ไทย)หลายๆคน ที่มองว่า การจะเปลี่ยนแปลงบางอย่างในวัยหนึ่ง เป็นเรื่องไม่สมควรกระทำเป็นอย่างยิ่ง

อาจเป็นเหมือน ดอน กิโฆเต้ ที่ลุกขึ้นมาวิ่งไล่ตามความฝัน ในวัยที่ใครๆก็มองว่าไม่สมควรกระทำ สิ่งที่ทำอาจเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ มองไม่เห็นอนาคต ดูเหมือนเป็นเงาเลือนรางของภาพบนกำแพงที่ถูกหลอกซ้ำหลอกซ้อนด้วยรูปปั้นหน้ากองไฟ (อ้างอิง อาจารย์...)แต่ "Man shall live on hope" (อ้างอิง อาจารย์...)ก็ได้มอบดาบศักดิ์สิทธิ์พร้อมหมวกเกราะอัมบริโน่เพื่อฟาดฟันอุปสรรคใดๆที่อาจเยี่ยมกราย

บางครั้งเราอยู่ในฐานะที่ไม่สามารถอธิบายได้ ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องอธิบาย เพราะคนที่ไม่มี ก็ย่อมไม่อาจเข้าใจ ปูเสฉวนเปลี่ยนกระดอง ปลาแซลมอนกระโดดทวนแรงโน้มถ่วง เราทำได้ดีที่สุดเพียงแค่ รับรู้

2007-12-20T05:30:00.000-08:00

...

ผมนั่งชื่นชมความเงียบอยู่เพียงลำพัง
คงจะดีหากโลกนี้ไม่มีการพูดคุย

บ่อยครั้งที่ผมพบว่าภาษามีขีดจำกัด
เราถูกสอนให้รู้ว่าถ้ารู้สึกอย่างหนึ่งต้องใช้คำหนึ่ง
แต่เรากลับพบว่าการใช้คำหนึ่งไม่อาจแทนความรู้สึกหนึ่งได้เสมอไป
ความเงียบอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

ปลาสองตัวเวียนว่าย
แมลงปอบินเหนือน้ำ
กระโดดผลุง ก่อนจมหาย

ความสงบเงียบมีอยู่ทั่วไป ถ้ารู้จักมองหา
หลายคนมอง แต่ไม่เห็น
พวกเขาร่ำร้องหาความอึกทึก เซ็งแซ่
เพื่อเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหาย หลายคนอาศัยคนอื่น
พูดคุย หยอกล้อ หรือกระทั่งพึ่งเสียงเพลงกรอกหู
ลองอยู่กับตัวเอง อย่างปราศจากสุ่มเสียง
แล้วจะพบว่า ตัวตนที่แท้เป็นเช่นไร

"การทำงานบ้าน คือการปฏิบัติธรรม"

........
เดี๋ยวนี้คนเราเดินกันไม่เป็นแล้ว
จะเดินไปแค่สี่ห้าร้อยเมตรก็บ่นกระปอดกระแปด
ใกล้หน่อยก็นั่งมอเตอร์ไซต์รับจ้าง
ไกลหน่อยก็นั่งรถแท็กซี่ ใครมีรถยนต์ก็ขับไปเอง
คนเดินถนนก็ถูกค่อนขอดว่า ยากจนบ้าง สติไม่สมประกอบบ้าง
สมัยนี้ใครจะมาบอกว่าชอบเดินคงจะฟังแปลกพิลึก
บางทีเดินข้ามถนนยังต้องค้อมหัวคารวะคนขับรถที่กรุณาหยุดให้อย่างเสียไม่ได้
กลายเป็นว่า วรรณะคนเดิน มันต่ำกว่า วรรณะคนขับ
ถ้าเรารวมพลังกันเดินเยอะๆ อดทนหน่อยช่วงแรกๆที่ต้องทนเหม็นควัน
ถูกรถเฉี่ยว แล้วก็ไปเรียกร้องเอากับรัฐบาลให้สร้างถนนสำหรับคนเดินให้เท่ากับถนนสำหรับรถวิ่งแล้ว
บ้านเมืองคงจะน่าอยู่ขึ้นเยอะ

...........
บ่อยครั้งที่บางคนมักจะลืมไปว่าการพูดเรื่องเดิมๆซ้ำๆนั้นน่าเบื่อแค่ไหน

2007-11-29T21:42:00.000-08:00

รับบริจาคข้าวสาร

"รับบริจาคข้าวสารเท่านั้นค่ะ"
"เงินสดไม่รับเหรอครับ"
"ไม่รับค่ะ รับแต่ข้าวสาร"
"คุณเอาเงินสดไปซื้อก็ได้นี่นา ได้ผลเหมือนกัน"
... (ยิ้มแหยๆ)
... (เดินเซ็งออกไปด้วยความหัวเสียเพราะไม่ได้ทำบุญสมความตั้งใจ)
...............................
มีคนมากมายอยากทำความดี เกือบทุกคนกระตือรือร้นที่จะทำแต่กลับมีข้ออ้างให้กับตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยง ตัวอย่างที่ยกมาเป็นเพียงการผูกเรื่องจากสิ่งที่ได้พบเห็นมาจริงๆ เขาคนนั้นอาจลืมคิดไปว่าการรับบริจาคแต่ข้าวสารเท่านั้น และไม่รับ เงินสด, พันธบัตรรัฐบาล, เช็ค, ตราสารชนิดต่างๆ, ทอง, ฯลฯ นั้นเพราะเหตุผลดังนี้
1. รวดเร็ว เอาข้าวสารมา เอาขึ้นรถ ไปส่งให้ผู้ยากไร้ หุงข้าวกิน จบขั้นตอน
2. ตัดตอนกระบวนการอันอาจทำให้เกิดเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อน เช่น การประมูล (ในกรณีองค์กรจำเป็นอย่างยิ่ง), การแบ่งเปอร์เซ็น, การผูกขาด, หรือการหาผลประโยชน์ใส่ตนในรูปแบบอื่นๆ
คนที่คิดด้วยลอจิคดังตัวอย่างบทสนทนาให้เหตุผลว่า "มีค่าเท่ากัน" ซึ่งดูจะเป็นการพูดให้น้ำหนักกับเหตุผลของการไม่สามารถทำได้มากจนเกินไปหน่อย เพราะมีอีกหลายคนที่
- หิ้วมาจากบ้าน
- ซื้อจากร้านสะดวกซื้อใกล้เคียง
- ใส่รถมาจากบ้าน
การทำความดีจึงไม่อาจมีข้ออ้างใดๆที่จะใช้เพื่อให้เหตุผลกับตัวเองเพื่อให้เกิดความชอบธรรมได้ เพราะถ้ามีจิตใจที่อยากทำจริงๆ ข้ออ้างใดๆก็ไม่สามารถนำมาใช้หลบเลี่ยงได้ อาจมียกเว้นบ้าง เช่น ใส่เฝือกขาอยู่ จะหิ้วมาจากบ้านก็ไม่ได้ รถยนต์ส่วนตัวก็ไม่มี เดินไปซื้อปากซอยก็ไม่ได้ จะวานใครก็เกรงใจ หรือ ลูกไม่สบายเลยต้องลางานเฝ้าลูกอยู่บ้าน ที่คิดๆไว้ว่าจะทำเลยไม่ได้ทำเพราะกว่าจะมาเค้าก็ปิดรับไปแล้ว เป็นต้น ใจความสำคัญก็คือ คนเรามักจะเอาความคิดตัวเองเป็นศูนย์กลางจนลืมนึกไปถึงเหตุผลอื่นๆที่คนอื่นเขาก็มีกัน จนใจที่สุดก็พาลคิดไปว่าเพราะคนอื่นนั่นแหละ ฉันจึงไม่ได้ทำ...

2007-11-29T06:08:00.000-08:00

Who am I?

Have you ever seen a dog that lost all its dog-being? Dog-being is my so-called word even though I couldn't find it in my dictionary... Dogs characteristics are
- They have fur except some species
- They know how to bark
- They bark or wag their tail towards people
- They know how to express emotion without speaking
- They spend 12 hours in sleeping
But I don't understand people who take their dogs to dogs school just to suppress their nature. Having understand how to sit, bite, stand-up, walk, get the ball is fine but most of those graduated dogs I have seen so far they are just...not dogs anymore. How? They don't care anything else but their owners. If you walk towards this kind of dog and say something you will get nothing back. Seems like they are deaf or being mad. Dogs wag their tail or bark to stranger, folks. You wear them with nice clothes, cradle them the same way you do with babies (having their two back-legs between your hib...what a dog), and you kiss them.. OK, OK, it's your dogs. I am just doing my research on the "Possibility that people growing children the same way as they do with dogs" My paper has given a proven result that children and dogs have been raised that way will lose their nature. They will simply not know who they are. And sadly enough they are just follower.. Not the leader. By the way, my paper is also shown that dogs' owners in the samplings have the possibility to be Power hungers...

"LOVE ME LOVE MY DOG" = "LOVE ME AS I AM"

2007-08-17T19:26:00.000-07:00

Time is on my side. Yes, it is.

ผมได้วางแผนเอาไว้ก่อนที่จะกลับเมืองไทยว่าเมื่อกลับมาก็จะยังคงเขียนเว็บล็อกไปเรื่อยๆ มั่นใจว่าจะมีเรื่องให้เขียนเรื่อยๆ พร้อมกับได้มีโอกาสถ่ายรูปเรื่อยๆเช่นกัน การณ์กลับไม่เป็นดังคาด ทันทีที่กลับมาผมก็พลันตื่นตกใจกับสภาพรถติดอันสุดจะทน (ไม่ได้ดัดจริต แต่รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ) ระยะเวลาการเดินทางโดยรถยนต์จากบ้านไปยังสถานีรถไฟฟ้าโดยเฉลี่ย 15 กิโลเมตร คือ 1 ชั่วโมง! เป็น 1 ชั่วโมงที่ผมสุดแสนจะเสียดายทั้งน้ำมัน ทั้งเวลา ขากลับจากที่ทำงานยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ จาก 1 ชั่วโมงเป็น 1 ชั่วโมงครึ่ง วันเวลาผ่านไป 1 ปี กลับไปสำรวจเว็บล็อกอีกครั้งพบว่าตั้งแต่กลับมาเขียนไปแค่ 4 เรื่อง แถมเป็นสี่เรื่องที่ไม่ได้ชวนอ่านเอาซะเลย
ทำไมน่ะหรือ? ผมนั่งใคร่ครวญอยู่พักหนึ่งในวันหยุดยาว ว่าเพราะเหตุใดเราจึงไม่มีเวลาเหมือนเมื่อตอนอยู่ต่างประเทศ เป็นไปได้ว่า สภาพการจราจร ที่ติดขัด การคมนาคมสาธารณะไม่ทั่วถึงคลอบคลุมทั่วกรุงเทพฯ รวมไปถึงวัฒนธรรมการทำงานบ้านเราที่ไม่ใช่ nine to five. พูดถึงเรื่อง nine to five นี้ถ้าคุณทำงานโดยยึดคติอย่างว่า อาจถูกมองด้วยสายตาหมั่นไส้ระคนริษยา หมั่นไส้ในความไม่ยี่หระต่อสายตาเพื่อนร่วมงาน หรือ เจ้านาย ริษยาในความอาจหาญที่กลับบ้านตรงเวลา แต่สิ่งที่คุณจะได้รับ ซึ่งผมสนับสนุนให้ทุกคนทำคือ เวลา สิ่งมีค่าอันยิ่งใหญ่ เวลาที่คุณอาจใช้ไปในการนั่งคุยกับคนที่คุณรัก เวลาที่อาจหมดไปกับการอ่านหนังสือดีๆสักเล่ม เวลาที่จะดูแลทำความสะอาดบ้าน เวลาที่จะได้ทานข้าวตรงเวลา เวลาที่จะได้ออกกำลังกาย ฯลฯ แต่ในบางครั้งก็ต้องยอมรับว่าการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวใช่ว่าอยู่ดีๆจะทำก็ทำได้โดยไม่ดูตาม้าตาเรือ เนื่องเพราะผมโดนมาแล้ว กลับบ้านหกโมงถูกเจ้านายส่ง message มาต่อว่าที่กลับบ้าน too early.
ผมชอบบรรยากาศการทำงานที่ออสเตรเลีย พูดอย่างนี้อาจเป็นการเหมารวมทั้งประเทศ เอาเป็นว่าที่รัฐ Brisbane ซึ่งเป็นเมืองพักตากอากาศอันเงียบสงบแห่งหนึ่งที่หลายคนบอกว่า ไม่วุ่นวายเท่า Sydney แต่เพื่อนผมก็กระซิบบอกว่า Sydney ก็ออกจะเงียบสงบเมื่อเทียบกับกรุงเทพฯ บ้านเรา อย่างไรก็แล้วแต่ บรรยากาศการทำงานที่ผมได้พบเจอมาคือ คนออสซี่ที่นั่น ตื่นแต่เช้าตรู่ มาทำงานไม่เกิน 8 โมงเช้า และกลับบ้าน 5 โมงเย็น sharp น่าสนใจมั๊ยล่ะครับ มีอยู่วันหนึ่งผมไม่รู้จะรีบกลับไปยังอพาร์ทเมนท์อันเงียบเหงาทำไมในเมื่ออยู่ที่ออฟฟิศก็เงียบเหมือนกัน และพอดีช่วงนั้นอินเทอร์เน็ตเครดิตหมดพอดี เลยนั่งเล่นอินเทอร์เน็ตคุยกับแฟนเรื่อยๆ พอหกโมงครึ่งว่าจะกลับบ้านถึงได้รู้ว่าลืมเอาคีย์การ์ดเข้าออกประตูมา โทรศัพท์มือถือก็ไม่มี โทรศัพท์ออฟฟิศก็ไม่รู้ออฟฟิศโค้ด ถึงรู้ก็จำเบอร์ใครไม่ได้เพราะตั้งแต่มีโทรศัพท์มือถือหน่วยความจำในสมองส่วนสะสมเบอร์โทรศัพท์ที่เคยใช้สมัยก่อนก็ถูกล้างกลายเป็นห้องร้างว่างเปล่ารอคนมาเช่า ทำไงดี ตัดสินใจเดินทั่วตึกเผื่อจะเจอใครสักคน เดินสำรวจไปสองชั้นไม่มีแม้แต่แมลงวัน ใจเริ่มคิดว่าอาจต้องนอนนี่ซะแล้ว ก็พอดีลงไปข้างล่างเจอชายอินเดียใจดี ร่างใหญ่ ท่าแกจะชอบกลับบ้านเย็นๆเหมือนกัน เลยโชคดีได้อาศัยคีย์การ์ดแกออกจากที่ทำงาน นี่เป็นตัวอย่างว่าอย่ากลับบ้านเย็นถ้าไปทำงานที่นั่น ครั้งหนึ่งผมมีโอกาสถามเพื่อนร่วมงานชาวออสซี่คนหนึ่งชื่อ มานี (Manie) เธอเป็นผู้หญิงสวยสไตล์คนพื้นเมืองในความเห็นของผม ผิวสีแทน ผมบรอนซ์ดำ โครงหน้าแบบชาวอะบอริจิน ว่าเหตุใดคนออสซี่จึงกลับบ้านเร็ว มานีแกหัวเราะแล้วก็พาดพิงพไปถึงเพื่อนคนไทยอีกคนหนึ่งที่บอกว่าคนออสซี่ไม่ทำงานหนัก แล้วบอกว่า ที่คนที่นี่ทำอย่างนี้เพราะไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาทำงานหนักๆ เนื่องจากไม่รู้จะรีบเร่งไปทำไมนั่นแหละ งานมันก็ควรจะเสร็จในเวลางานที่แพลนไว้อยู่แล้ว โดยไม่ต้องหิ้วหอบงานไปทำที่บ้าน หรือเข้ามาทำงานวันเสาร์อาทิตย์ ที่เลิกงานเร็วก็จะได้กลับบ้านไปเล่นกับลูกๆ แล้วก็เข้านอนสักสามทุ่ม สวรรค์สำหรับผมจริงๆ แต่อย่าเข้าใจผิดว่านั่นคือการขี้เกียจเพราะมันไม่ใช่ ผมคิดว่านั่นเป็นเพราะเค้ามีแผนที่ดีมากกว่า มีแผนที่ดีที่คลอบคลุมทั้งเรื่องชีวิตการทำงาน และชีวิตส่วนตัว หากการจะทำอย่างนั้นได้มันทำคนเดียวไม่ได้ ต้องร่วมมือร่วมใจกันทำทั้งบริษัท ใหญ่หน่อยก็ทั้งรัฐ ใหญ่มาอีกก็ทั้งประเทศ สรุปว่าผมคิดว่าเราน่าจะมาร่วมมือร่วมใจกันทำงานให้น้อยลงแต่ได้ประสิทธิภาพเท่าเดิมหรือมากขึ้น จริงๆแล้วถึงจะได้ผลแห่งงานเท่าเดิมด้วยเวลาที่น้อยลงท่านก็ว่ามี efficiency ที่ดีแล้ว ลองช่วยกันคิดดูแล้วลองทำดูนะครับ ท่านจะเห็นว่า เราจะมีความสุขขึ้นมากเลย ที่สำคัญคือเราจะมีสุขภาพจิตที่ดี เมื่อไม่เครียด อารมณ์ก็จะแจ่มใส จะคิดจะทำอะไรก็จะกระจ่างแจ้งเป็น as clear as crystal ครับ

ป.ล. อย่าลืมไปลงประชามติ

2007-06-14T20:46:00.000-07:00

เขาคือใคร?

ในขณะที่ทุกฝ่ายกำลังจดจ้องกันตาไม่กระพริบถึงสถานการณ์บ้านเมืองที่กำลังระส่ำระสาย คนจำนวนมากอีกกลุ่มหนึ่งก็พยายามทำเงินให้ได้มากที่สุดกับภาวะจตุคามฟีเวอร์ที่กำลังเป็น Hot Topic ในเมืองไทย เขาเป็นใคร สำคัญอย่างไร ไปหาอ่านที่อื่นเอาเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ค้านความรู้สึกผมเหลือเกินคือการที่คนอีกกลุ่มหนึ่งที่อุตส่าห์ระดมพระสงฆ์ทั้งจริงและไม่จริงออกมานั่งช้างม้าประท้วงปาวๆ ขึ้นกูขึ้นมึงว่าจะเอาพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติให้ได้ นอกจากจะระดมกำลังพลเพื่อแสดงพลัง (เดี๋ยวนี้ใครๆก็ชอบแสดงพลังกันเหลือเกิน) แล้ว ก็ยังมีการลงโฆษณาบนป้ายคัตเอาท์ขนาดใหญ่ประกาศความต้องการของกลุ่มอย่างชัดเจน คนกลุ่มนี้ผมไม่ทราบภูมิหลัง แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาไม่เอาเวลาไปให้ความรู้กับผู้หลงไหลงมงายกับเทพต่างๆที่มีอยู่เต็มบ้านเต็มเมืองขณะนี้ เพราะพุทธศาสนานั้นไม่ได้บอกว่าต้องไปนับถือเทพ
ธรรมะคือความจริงแห่งธรรมชาติ จากที่ผมเคยได้ยินได้ฟังมาจากพระผู้ใหญ่ที่เป็นที่นับถือของสังคมไทยแล้ว แม้แต่เทพก็ยังอยู่ภายใต้ความจริงแห่งธรรมชาติ ดังนี้แล้วพระพุทธเจ้าท่านจึงสอนว่า "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน" อย่ามัวหลงงมงายไปกับสิ่งที่สร้างขึ้นเองหรือคนอื่นสร้างมาก็ตามว่าศักดิ์สิทธิ์ แล้วก็เอาความหวังความฝันทั้งหมดไปวางไปบนเทพเหล่านั้นซึ่งก็ไม่มีใครรู้ว่ามีจริงหรือไม่ แล้วท่านเหล่านั้นใช้เกณฑ์อะไรมาเป็นตัวตัดสินว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยใคร หากบรรดาเทพทั้งหลายมีความสุขกับการทำให้คนเลวแคล้วคลาดภัย ทำให้คนบางคนมีโชคเล็กน้อยกับหวยแต่ต้องติดงอมแงมเอาเงินที่ควรซื้อนมให้ลูกมาซื้อหวย มองยังไงผมก็ยังเห็นว่าเป็นเทพฝ่ายอธรรมซะมากกว่า พุทธศาสนาจะเป็นศาสนาประจำชาติหรือไม่คงไม่สำคัญเท่าความประพฤติของประชาชนในชาติที่จะใช้การกระทำเป็นสิ่งบอกเล่าความเชื่อแห่งตนมากกว่าที่จะใช้ตัวหนังสือหรือน้ำลายเป็นสื่อ เพราะตัวหนังสือก็จะจางหายไปด้วยกาลเวลาและตัวมอด น้ำลายเพียงข้ามวันก็คงจะละลาย แต่การกระทำคือสิ่งที่จะถูกบอกเล่าผ่านตัวหนังสือโดยมีน้ำลายต่อน้ำลายส่งผ่านไปไม่รู้จบ

ขอความสันติสุขจงมีแด่ท่าน

2007-06-07T23:46:00.000-07:00

8

วันที่ 15 เดือนมีนาคม 2550 เสียงกังวานจากประธานบริษัทกล้วยก้องไปทั่วอาณาบริเวณบริษัท ใจความว่า "สืบเนื่องจากทางบริษัทได้ดำเนินกิจการมาเป็นเวลาห้าปีแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาได้ทำคุณงามความดีให้กับพนักงานด้วยการมอบหมายงานให้ทำ ทั้งยังมีเงินเดือนยังชีพให้อีก ด้วยความตั้งใจจริงที่จะมุ่งส่งเสริมความเป็นอยู่ของพนักงานให้ดีขึ้นโดยไม่มุ่งหวังสิ่งตอบแทน แต่การณ์กลับกลายเป็นว่า บรรดาลิง ช้าง ม้า รวมถึงสัตว์อื่นๆในโรงละครสัตว์สิบสามแห่งได้พากันเมินกล้วยจากบริษัทเรา ทางบริษัทจึงมีความจำเป็นต้องเปลี่ยนจากการผลิตกล้วยเป็นการขายกล้วยแทน ใบลาออกวางอยู่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ขอขอบคุณและแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งมา ณ ที่นี้" นายจำปี ขาแขว่ง เดินแกว่งขาเข้าไปที่พนักงานสาวหน้าตาสะสวยซึ่งยังคงยิ้มอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้เธอจะเป็นหนึ่งในผู้เซ็นใบลาออกคนแรกๆ แต่เธอก็ยังยิ้ม ปากกาจับมั่นในมือพร้อมเซ็น กางขาออกสองขาเพื่อให้ถนัด แต่เมื่อโน้มตัวลง เสียงสะกิดใจของสาวโอเปอร์กระซิบบอกนายจำปี ขาแกว่ง ว่า ท่านกล้วย มีดำริว่า คุณจำปี ขาแกว่ง ไม่ต้องเซ็นค่ะ มึนงงปนดีใจ นายจำปี ขาแขว่ง ขยับถอยหลังสองก้าว หุบขาเข้าที่ด้วยความมึนงง ปล่อยให้คนอื่นๆในคิวลงชื่อไปทีละคน...ทีละคน
เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน กล้วยที่นายจำปี ขาแกว่ง ได้รับมอบหมายให้ทำการตลาด ยังคงขายไม่ออก ด้วยว่าเป็นพันธุ์ใหม่ ข้างนอกเป็นกล้วย ข้างในเป็นไส้ทุเรียน "เหม็นบรรลัย" ยายตรม ผู้ที่ประสบการ์ณห้าปีเต็มนับแต่วันก่อตั้งบริษัทผรุสวาทออกมา "แต่ก็แปลกดี" นายเต็มเสริมพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
ทุกบ้านในตำบลที่บริษัทกล้วยตั้งอยู่ได้รับการเยี่ยมเยียนจากนายจำปี ขาแกว่งอย่างน้อยสองครั้ง พักหลังๆนายจำปี ขาแกว่ง ต้องเอากล้วยพันธุ์ใหม่ห่ออย่างดีด้วยการช่วยเหลือของภรรยาเพื่อไม่ให้กลิ่นส่งไปล่วงหน้า อันมักจะเป็นสาเหตุแห่งการปิดประตูไม่ต้อนรับเขาเข้าบ้านอยู่เสมอ
สามเดือนผ่านไป ด้วยความสุดจะทนกับความไม่สันทัดกรณีขายกล้วยของตน นายจำปี ขาแกว่งตัดสินใจขั้นเด็ดขาด ยื่นใบลาออก
เมื่อยายตรม กับนายเต็ม ได้รับทราบข่าวการลาออกของนาย จำปี ขาแกว่ง ทั้งสองรีบรุดไปเยี่ยมนายจำปี ขาแกว่งที่บ้านทันที ที่นั่นพวกเขาพบนายจำปี ขาแกว่ง นั่งแกว่งขาอยู่กับแคร่ใต้ต้นหูกวางใหญ่ ตาเหม่อจ้องมองไปบนฟ้าที่ซึ่งนกกระจิบฝูงหนึ่งบินไล่ลมกันอยู่ ยายตรมเปิดฉากทำลายบรรยากาศอันเปลี่ยนเหงาของนายจำปี ขาแกว่งด้วยการนั่งลงข้างๆพร้อมถอนหายใจหนึ่งเฮือก "ข้ารู้แล้วว่ามันต้องออกมาอีหรอบนี้", "เอ็งน่าจะออกมาด้วยกันแต่ทีแรก" นายเต็มเสริมพร้อมรอยยิ้มมุมปาก, "..." ไม่มีสัญญาณตอบรับจากนายจำปี ขาแกว่งที่บัดนี้หยุดแกว่งขาเพราะเมื่อหันไปทางยายตรม ถุงกระดาษสีน้ำตาลสะดุดตาเขาด้วยความคุ้นเคย "ถุงอะไรยาย", "อ้อ อันนี้ข้าเอามาฝากเอ็ง เห็นว่าช่วงนี้ว่างงาน ถ้าหิวจะได้มีกิน", "ยายเค้าได้งานแล้ว" นายเต็มเสริมพร้อมรอยยิ้มมุมปาก "ทุกคนก็ได้งานใหม่กันแล้วทั้งนั้นแหละ เอ้ากินซะก่อน" นายจำปี ขาแกว่งรับบางสิ่งจากมือยายตรม เมื่อมองดูจึงเห็นว่ามันคือกล้วยสุกกำลังดี ปอกเรียบร้อยจากมือยายตรมด้วยท่าทางมึนงงปนสงสัย เขาหักมันออกเป็นสองท่อนก่อนจะพบว่าข้างในกล้วยเป็น "มังคุด"
...
นกกระจิบอีกฝูงหนึ่ง หรืออาจเป็นฝูงเดิม บินไล่ลมกันอยู่ ชั่วขณะหนึ่งนายจำปี ขาแกว่ง คิดว่าเขาเห็นมันบินด้วยรูปแบบเดิม วนจากล่างขึ้นบนไปทางซ้าย ก่อนย้อนลงมาเพื่อจบรอบเป็นเลขแปด ทำอย่างนี้ไม่รู้จบ.

2007-05-11T03:11:00.000-07:00

การเดินทางของ "บะหมี่"
หากผมเป็นชาวฮั่นผู้ประดิษฐ์เจ้าเส้นสีเหลืองนวล หยักศกเล็กน้อย และอ่อนนุ่มเมื่อสัมผัสน้ำเมื่อสักสองพันปีก่อนแล้วละก็
ตายแล้วเกิดใหม่มาในวันนี้ได้เห็นการเดินทางของมันไปไกลทั่วโลก ผมคงน้ำตาไหลพรากด้วยความปลื้มปีติ แทนที่จะมานั่งเสียดมเสียดายว่า เมื่อตอนที่องค์ฮ่องเต้ถามว่าอยากจดสิทธิบัตรมั๊ยน่าจะตอบไปว่า "Yes, I do" เพื่อเมื่อวันเวลาผ่านไปเราจะยังนั่งภูมิใจอยู่ว่า บะหมี่ ของเราไม่ได้ถูกพัฒนาไปเป็น พาสต้า สปาเก็ตตี้ เส้นเล็ก เส้นใหญ่ หรืออะไรก็แล้วแต่ ตามอำเภอใจคนอื่น แต่เป็นอำเภอใจเราเอง เพราะสิ่งนี้เองที่เป็นการส่งผ่านความเจริญรุ่งเรืองจากดินแดนหนึ่งไปสู่ดินแดนอื่นๆ เพื่อให้คนอีกฟากนึงของโลกได้กินบะหมี่เหมือนกัน โดยไม่ต้องเสียเงินซื้อจากผมเท่านั้น เพราะมันคือการผูกขาด ผมอาจตั้งราคาโดยคิดเป็นเส้น หนึ่งเส้น สองร้อยชั่ง อยากกินก็จ่ายมา อ๊ะๆ แต่อย่าไปผลิตเองขายเองนะ ไม่งั้นจะโดนไม่ใช่น้อย
ทีนี้สมมติว่าผมนั่งปั้นเส้นบะหมี่อยู่ มีนายเงี้ยบเล็กเกิดปิ๊งไอเดียในการทำบะหมี่ขึ้นมาเหมือนกัน แต่เราอยู่คนละมณฑล ผมมีสิทธิ์ที่จะไปห้ามหรือกล่าวหาว่าเขาลอกเลียนแบบความคิดผมหรือ? ปัญหาเกิดจากความใจแคบของเราเองที่หวงความรู้ของตนไว้สำหรับความร่ำรวยของตัว โดยไม่คิดถึงประโยชน์ที่ส่วนรวมจะได้รับ ปัญหาเรื่องที่ไทยบังคับใช้สิทธิเหนือสิทธิบัตรยารักษาโรคเอดส์จึงเป็นเรื่องที่เราควรใส่ใจ และสนับสนุนไม่ใช่มาด่าพวกเดียวกันเอง บางครั้ง "ความสามัคคีในทางที่ดี" จึงสำคัญกว่า "ความถูกต้องตามกฎกติกาที่ใครก็ไม่รู้ตั้งขึ้นมา" เหมือนที่เพื่อนผมเคยบอกว่า "จะดีจะเลวพวกกูต้องมาก่อน!"

2007-04-20T00:11:00.000-07:00

Friday, April 20th 2007 - Red Corner

Name: Miss G.
Sex: Feminist
Character: Bloody tough
Love: Biting, Fighting, Digging, Playing, Sleeping
Hate: Miss P., Eating, Kicking, Hitting
Favorite: Milk
Age: 6 months
Self Description: I love bitting plants, digging yard, kissing my masters, playing bouncing ball, drinking milk, Bark at everyones, fighting with my sister, hmmmm, I will add more later.
Quote: Never give up even though she is bigger than me and I have been defeated for 3 consecutive times. Hhhurrrrrr
------------------------------------------------------------------------------------------------
Interview by Mr. R. from Mad Dog Magazine
Mr. R: How is your life then? I've heard that you were taken here since you were 3 months.
Miss G: Well, that was quite a stupid question. How am I supposed to remember, hurr? Make sure your next question makes sense, OK?
Mr. R: Urrrr, right, Miss G. Then, how are you?
Miss G: Fine, thanks and you?
Mr. R: Very well Madam. Actually not too bad. I am quite busy with my dogs. They are quite, hmm what do you call?, troublemaker...
Miss G: (Snorted), you guys don't understand us, do you? We just need a space, a big one, and a bit of food. Just like your children, what do they care? hurr, playing, right? That's it. And look, NEVER, EVER, kick or hit your dogs, UNDERSTAND? Nhammmmmmgg..
Mr. R: Right, Right. Can you share with us about your 3 times consecutive defeated by Miss P? Did you hurt?
Miss G: I HAVE NEVER BEEN DEFEATED! If my master didn't pull me and also she off, I could have killed her. You are in the wrong time and I am also in the wrong mood!!! Nhannngggg hannnngnnn hannnng.
Mr. R: HELP HELP!!!

2007-04-17T02:36:00.000-07:00

Tuesday, April 17th 2007 - The Matrix

It is not as easy as I thought before to oust yourself from what you have been doing for almost 10 years. At some point I think it must be the system that creates us (or only me?) to serve business purpose. I meant, have I been fed for 20 plus years in the educational system for working for another? Look around and I found that the first thing most people do when/before they graduate is, in my point of view, looking for a job. In my class only 13% had thought of doing their own businesses while the rest happy getting a job in big named companies (including me even though mine wasn't). One of my friend so doomed being stuck with her family business and she struggled until she got a job in a company. Me? Give me 500 K and you will see if it is worth to try!

2007-03-14T19:34:00.000-07:00

จากวันวาน

กาลเวลาเดินทาง ชีวิตคนเดินทาง จากเคยอยู่ต้องจากไป จากเคยไปกลับเข้ามา จำลาจากด้วยอาลัยคนเก่า คนดี คนเก่ง แม้ชีวิตไม่ได้ให้รางวัลกับคนเก่งทุกคนในวันนี้ วันข้างหน้ายังมีอย่าท้อถอย พักได้แต่อย่าหยุด คนเราเกิดมามีชีวิตเป็นอนิจจัง หากยึดมั่นก็เสียใจ แต่ความเสียใจไม่ลาจากแม้ไม่ยึดมั่น...
เงาสะท้อนห้องริมทางเดินยังฉายใบหน้า ท่าทาง อากัปกิริยาเพื่อนๆ น้องๆ พี่ๆที่นั่งทำงาน วันพรุ่งหน้าตาเหล่านี้จะไปอยู่บนกระจกคนละบาน บ้านคนละหลัง ทางเดินคนละฝั่ง แต่ลมไม่ได้เพพัดใจเราไปไหน ยังอยู่ตรงนี้ ยังอยู่ที่นี่ อย่าโกรธเคืองกัน อย่าแค้นฝังใจ เพราะเราไ่ม่ใช่เขาและเขาไม่ใช่เรา ทางออกตรงกลางอาจไม่กลางในสายตาใครบางคน ให้มองที่ความพยายามแล้วจะชนะด้วยกันทุกฝ่าย วันหน้ายังมี เวลายังเหลือ อาจได้มาร่วมกันใหม่ เคยทำให้เคืองต้องขออภัย เคยแค้นเคืองใครอยากให้ยกโทษให้ จากไปวันนี้ขออวยชัยให้โชคดี

2007-03-08T22:01:00.000-08:00

คุณหมอตัวสำรอง

เมื่อสองสามวันก่อนข้าพเจ้ามีอันต้องเดินทางเข้าเมืองเพื่อไปพบคุณหมอเจ้าของไข้
ที่ได้สู้อุตส่าห์เอาไข้ของตัวไปฝากไว้โดยหวังใจว่าจะช่วยแบ่งเบาออกไปได้บ้าง กาลกลับกลายเป็นว่าคุณหมอผู้รับฝากมีอันต้องจรลีไปเข้าร่วมการสัมนายังต่างจังหวัด
ทำให้ไม่สามารถอยู่จัดการกับบรรดาไข้ที่ได้รับฝากไว้จากคนไข้ทั้งหลายได้ เมื่อคุณหมอไม่อยู่ทางโรงพยาบาลก็จัดการประสานงานเพื่อให้คุณหมอท่านอื่น
มาทำหน้าที่นี้แทน
ข้าพเจ้ารวมทั้งคนไข้อื่นๆรอแล้วรอเล่าจนเวลาล่วงผ่านไปชั่วโมงเศษคุณหมอตัวสำรอง
จึงเดินทางมาถึง คุณหมอท่านนี้เมื่อมาถึงก็ได้เริ่มทำงานอย่างแข็งขัน สังเกตได้จากการตรวจที่รวดเร็วมากนับเวลาเฉลี่ยได้ไม่เกิน 10 นาทีต่อหนึ่งคน ต่อเมื่อถึงคิวของข้าพเจ้าจึงได้รู้ว่าเหตุใดคุณหมอจึงสามารถทำงานได้อย่างรวดเร็ว คุณหมอเริ่มจากการถามอาการในขณะง่วนอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อเตรียมจ่ายยา แลเมื่อฟิล์มรายงานผลการสแกนอวัยวะชิ้นหนึงที่ข้าพเจ้าเสียเงินลงทุนไป 20000 บาทเดินทางมาถึง คุณหมอใช้เวลาเพียง 5 วินาทีในการเปิดดูฟิล์ม แล้วก็หันไปสั่งจ่ายยาตามปกติ สรุปว่าข้าพเจ้าได้รับยาไปทานเพิ่มอีกสองเดือนโดยไม่มีการบอกถึงอาการ, วิธีการดูแลตนเอง, ผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้นจากยา, และอื่นๆที่ข้าพเจ้าในฐานะคนไข้สมควรที่จะได้รับรู้ รวมถึงผลจากการลงทุนไป 20000 บาทของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามิได้อยากได้ยินผลร้ายเช่น สมองคุณมีเนื้องอก หรือ คุณปกติเพียงแต่เครียดไปหน่อย หรืออื่นๆ เพียงเพื่อจะได้รู้สึก
คุ้มค่ากับเงินลงทุนเสมือนการลงทุนกับกองทุนรวมสักแห่ง หากแต่เป็นเพราะท่าทีที่ไม่ใส่ใจกับคนไข้นั่นเองที่ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกถึงความ
ไม่สามารถเชื่อมั่นในคุณหมอตัวสำรองท่านนี้ได้
...
โดยจริยธรรมของหมอรวมถึงหลักจิตวิทยาในการดูแลผู้ป่วยแล้ว ถึงแม้ข้าพเจ้าจะไม่ได้ร่ำเรียนมาทางนี้ แต่ก็พอจะเดาได้ว่า น่าจะต้องสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้ป่วย ความเชื่อมั่นในที่นี้ไม่จำเป็นต้องจำกัดอยู่แต่ความเชื่อมั่นว่า "จะหาย" หากแต่รวมถึง "จงเชื่อหมอ" ด้วยเหตุนี้ก่อนที่คุณหมอจะไล่ข้าพเจ้าออกไปทางอ้อมเพราะมีคนไข้อื่นรออยู่ เพราะคุณหมอมาสาย เพราะคุณพยาบาลมายืนกดดันอยู่ คำถามมากมายจึงหลั่งไหลจากข้าพเจ้าแลภรรยาไปสู่คุณหมอตัวสำรอง คำถามที่ข้าพเจ้าเป็นคำถามพื้นฐานเช่น ข้าพเจ้าเป็นอะไร, ทำไมจึงเป็น, มีวิธีดูแลตัวเองอย่างไร, ยาที่ให้ทานมีผลข้างเคียงหรือไม่, และอื่นๆ ที่ข้าพเจ้าแลภรรยาพอจะนึกออกก่อนจะหมดโอกาสถามไถ่ หากแต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็น "คุณอยากได้คำตอบแบบไหนเหรอ", "ยาทุกชนิดมีผลข้างเคียง", และอื่นๆในแนวทางเดียวกัน เมื่อคุณหมอตัวสำรองไม่สามารถทำให้ข้าพเจ้าเชื่อมั่นได้ ความไม่ประทับใจจึงตามมาอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง ข้าพเจ้าเดินหัวเราะออกไปจากห้องตรวจด้วยอาการที่บอกคุณหมอทางอ้อมว่า "ตลกว่ะ" ตลกที่คุณหมอเร่งทำเวลากับคนไข้เสมือนทำยอดขายตอนสิ้นปี ตลกที่คำตอบอันกำกวมไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าเชื่อมั่นได้ และอื่นๆ ในความคิดเห็นของข้าพเจ้า หน้าที่หลักของคุณหมอคือ การวินิจฉัยโรค แล้วจึงรักษาด้วยเทคโนโลยีหรือยารักษาโรคที่เหมาะสม แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ทำให้คนไข้รู้สึกสะดุดกับการตรวจวินิจฉัยของตน มิเช่นนั้นแล้วการรักษาก็ถือว่าล้มเหลว เมื่อคนไข้ไม่เชื่อ การดื้อแพ่งก็ตามมา
...
หากจะกล่าวอ้างว่า คุณหมอก็เป็นคนที่มีบ้างกับกิริยาอาการไม่เหมาะสมจากการเหน็ดเหนื่อยเกินไป จากความเครียดอันเกิดจากปัญหาที่บ้าน หรืออื่นๆ การกล่าวอ้างดังกล่าวฟังไม่ขึ้นด้วยประการทั้งปวง เพราะถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้าคิดว่าคุณหมอก็ควรจะผันตัวเองไปทำอาชีพอื่นเสีย อาชีพที่ไม่กระทบกับคนอื่นๆ โดยเฉพาะเรื่องของความเป็นความตาย แต่หากยังยืนยันที่จะดำรงอาชีพของตนไว้ต่อไปก็อยากฝากไปถึงคุณหมอๆ
ทั้งหลายว่า สิ่งที่ชาวบ้านตาำดำๆเสียให้ท่าน 200-400 บาทนั้นมันมิใช่แค่เพียงให้ท่านมาสอบถามอาการจากเขา
หากมันคือความสามารถในการวินิจฉัยไม่ว่าเบื้องต้นหรือเบื้องลึก
ความรอบคอบในการใช้คำพูดและอื่นๆอีกมากที่ข้าพเจ้าเชื่อว่าคุณหมอทั้งหลายคงจะ
ได้ร่ำเรียนมาบ้างไม่มากก็น้อย ในฐานะคนไข้คนหนึ่งข้าพเจ้า
จึงอยากฝากสิ่งที่ไม่ใช่ไข้ไปยังคุณหมอทั้งตัวจริงแลตัวสำรองว่า
วิชาความรู้นั้นสำคัญ หากแต่ไร้ซึ่งประสิทธิภาพในการสื่อสารแลจะหาประโยชน์อันใดได้?

2006-12-24T22:25:00.000-08:00

Monday, December 25th 2006 - THE BEGINNING

Dear All,

Many thanks to all of you who helped us to fulfill the wedding ceremony. Without your support we couldn't make it or we could but it would be a loneliest party in the world. The party went very well, nice house, nice people, good feeling. A friend of mine flew over from Satool in the south of Thailand to join me. Much oblige. It was good to see friends who last saw 10 years ago like Pae, my Rangsit friend. Some who could join send messages to celebrate and wish us to have a good married life. Some helped organise the party, set up the songs, HIFI, and another alternative presentation (We did it ourselves, liked it?). Nothing much but thanks again. See you around and enjoy the photos.

Rin

2006-12-07T15:19:00.000-08:00

Friday, December 8th 2006 - Circle Game

And the seasons they go round and round
And the painted ponies go up and down
We are captive on the carousel of time
We can't return we can only look behind from where we came
And go round and round and round in the circle game

Dear Joni,

This song is beautiful and I'd like to thank you for reminding us the fact of life. Moving from place to place give me three feelings all the times: a) Exciting and a bit nervous feelings come to me at packing time and these feelings get higher and higher as I am approaching the exit; bus, train, airplane, or whatever stations. I always have this kind of imagine sort of "not being able to come back". I don't know exactly why and how that kind of imagine come into my mind and it is. Has anyone experienced this before? b) Nostalgic. O.K. it's not that much like crying and dreaming of someone you left behind but again it's a fair bit of thinking of. c) Exciting and a bit nervous again because I am going back but this time it's about sadness. Not sadness because I am going to see those who I have left behind but because I am leaving the place where I have been staying for a while. One says that human being always afraid of changes. I agree. No matter what I try to accept changes that feeling still influence me. More or less depends of how much change I am facing. But your song, Joni, reminds me that life is always moving in circular. Sooner or later we will come back again to where we were before; not literally but metaphorically; and go round and round in the circle game.

Rin

2006-12-03T16:33:00.000-08:00

Saturday, December 2nd 2006 - Sunshine Coast

Hi there,
Thanks for coming to pick us up from the apartment and so sorry that we were late, Bruce. Before I came here, I had no preference or any destinations that I must visit because a) the time was too short b) I didn't want to go to any MUST see places. I had no interested in those Must visit places, so neither Sunshine Coast or Gold Coast had caught my attention but I could not resist your host awareness for the trip today.
Since we all hadn't had breakfast (I had a little bit, actually) Bruce drove us through "His" Highway 118 km north of the state capital, Brisbane to Eumundi market. Eumundi market was established in 1979 and have become world-renowned and one of Australia's leading tourist market. I was the last person among us who got breakfast plate and she said next time we should order at the same time. She must have been done so hurriedly so my bread and bacon were burnt. Then we headed to Eumundi market and there I got a bottle of local brand wine here after tasted 4 white wines, this is the best among them. I thought because I didn't have western-looked and I saw no one in the market who looked like me, the nut-shop seller thought I might buy him 10KG plus whatever he had on his truck so he offered me $2 discount for each 2KG and it would become more and more as I bought more. Because I couldn't see the win-win point of this negotiation so I bought a 500g bag of raw macadamia for $13 and he said nothing. No more shopping, we headed to the beach.
Mooloolaba beach was our first target as Bruce recommended this one and it's his car and I had no idea so I let him took me wherever he wanted. You were right, Bruce that this beach was nice, it's indeed. However, you were wrong for one thing; Mooloolaba derives from the Aboriginal word "mulu" meaning "Snapper fish" or "mulla" meaning "Red-Bellied Black Snake". There is no shark involve ho ho ho. About a hundred people were swimming or, put it more accurate, there were hitting the wave. Bruce asked me if I was scared...Come on, Bruce, I have been living with the sea though I was not grown up under the sea but I was not scared. It was just because I didn't bring any changes cloth but a towel. I didn't know why I did that. Anyway, I got to the sea and hit the wave. I'll tell you what, I went to Phuket once and hit the 2 metres wave which push me 50 metres away without my arms straight. Luckily I had survived. So, as I said, I hit the waves and I had fun then we moved to another beach which was quieter and more appropriate for family with kids. It was the Kings Beach -- more than one king used to come here or they all wanted to own this beach; that was my guessed
Anyway, it looked like a lake to me with a small island within 200 metres. Kings beach is known as the main beach of Caloundra. Old folks and children were playing in the flat water, no wave; nice and peaceful. Nothing interesting but those surfers show attracted me from old folks and children. We stopped by to watch them for 15 minutes and it's time. Time for lunch, and you guess what we had, we had Fish and Chips. What fish? I just known there were more than one type of fish we can choose and because I couldn't imagine each listed on the menu so I chose a cool name one -- Snapper (I didn't know what were they looked like by the time). We ordered 3 fishes with $3 chips but we got 4 fishes with loads of chips. I also had Ginger Beer by Kerks which was really good!!! I liked it. When we were stuffed we headed back and stopped by the Ginger Factory and Nuts Factory. Our last station was the Opal Down Under where they sold...opals. Bruce might have got some commissions if we bought opal from here haha. I personally didn't see any values in these stones so I left with empty hand. We headed back and all of us were very sleepy. I wasn't sure if Bruce got a nap while he was driving because he wore a pair of sunglasses.
It was a nice trip Bruce. I enjoyed it very much and thanks for everything. Thanks a lot.

2006-11-29T00:51:00.000-08:00

Wednesday, November 29th 2006 - Bushland

Bushland: The soil in bushland is usally very salty and therefore only specialized plants and animals can survive. Human survival in the bushlands has a whole mythology evolving around it. Probably the best survivor out there are the Aboriginals, who have learnt how to blend in with nature and become a part of it.
Catchment: A region of land where water from rain or snowmelted drained downhills into a body of water, such as river, lake, dam, estuary, wetland, sea, or ocean.

It is not the land of George Bush. No it is not. It was Downfall Creek Bushland Centre Bruce drove us to. It is located in the Raven Street Reserve at McDowall, Downfall Creek Bushland Centre is a resource centre for community action and learning in bushland and catchment care. Bruce's house is located just next to it. I was so surprised because having a house near a government park like this was something impossible in Thailand. Unless you are so rich and, that is not enough, you need to be a big brother. This tells us how Thailand's government is really suck. Anyway, we left the office at 4PM, which is actually quite normal here and I liked it, and headed to Bruce's house. Ten minutes after we changed our cloths we walked across the road and there we were, in the Bushland. They have a learning path like any natural park and you can easily see Australian Brush-turkey. I saw 2 walking around didn't pay any attention to us so I did the same. That's why I didn't have any photos of them :(. I shouldn't have done that. After half an hour, it seemed like Bruse had given up and apologised us he couldn't call any Wallaby to show up so I thought we wouldn't see one. While we were walking back Top saw one Wallaby and he pointed us. There he was, looked straight to us and the funny thing was it seemed to me like he was looking at us as we were strangers. If we kept looking at him, he stand still for us to take photos. Once we finished and about to move on, he also moved on. No sooner had we left the first one, the second one appeared. Bruce saw it this time but it was too far for my little camera so I let it go. Then I thought next time it should be my turn to see first but it never happened. When we left the bushland centre, there was a Laughing Kookaburra on a child's play. It was also stand still waiting me taking photos. When I finished I said dismissed and it went. Funny hurr?. O.K. that's all. The photos above from left to right he is, I guessed, Bearded Dragon, Wallaby, Laughing Kookaburra, and the last beautiful one is called Rainbow Lorikeet.

P.S. Links to wikipedia are useful but I actually found the names of them from Australian Birdlife Photos Library.

2006-11-27T23:35:00.000-08:00

Tuesday, November 28th 2006

Today I was so bored and restless and when Da told me she had already updated 2 new posted, it was my turn. I felt like writing. It gave me a personal space I can tell my story. It doesn't matter for me if anyone will find my blog and read it. So, today I wanted to tell you about my trip to New Farm on last Saturday.
Because I didn't have a car and now it was summer here I decided to wake up early pretending I was about to going for work on Saturday. Fortunately the weather was hotter than usual, 36 degree celsius, I guessed. I had my breakfast and head out of the apartment directed to New Farm Park. When I got there I was so surprised. It didn't look like a farm nor a park. It looked like a suburban school with some plant areas and those crows easily find in the city. The farmer market wasn't as big as I thought and the price of some products were a bit high, higher than those in WoolWorths. I got a cutting board, I had never thought to have collected it before but now I had. I also tried an Australian cappuccino, $2.5 for an 8oz cup. A cup of Lincee ice-cream. The seller was kind enough to let I tried as many tastes as I liked. The market was quite small so I had 2 times walk around then I walked back. Walking back was so tired because when I walked here, I walked down the hills. So, it was time to walk up. I had to finish this right now because I felt like throw up! I couldn't stand frying oil smell. I was about to sick.

2006-11-24T01:51:00.000-08:00

Friday, November 24th 2006 - Furky

Furky is one of my fianc'e's dog. He is Rottweiler, yes, he is. And you might have guessed that he would be very tough but actually he's not! He tough only with another dogs but with people he is very nice. Too nice 'til we afraid that he wouldn't protect the house. And today he is died after he had killed a cobra.
I remembered the first day I went to my fianc'e's house at Samutsakorn. He scared me by hesitatingly jumped and barked at me. But when Da led me into the cage with a snack then we were friend. His companion is also a female Rottweiler. I always tell my fianc'e that her family could count on him but no one believe me. I sense his brave without any proof. Every time we open the house gate we have to be careful because he always runs outside if there is a dog in his sight. And once he almost kill a poor puddle if I and P'Noot didn't follow him. Another hunting chance happened to Da's Aunt's Thai dog. She was killed by Furky and he was shaking after that with guilty, I guessed. So, if anyone want to have a Rottweiler but scared of it, I would tell you it depends on circumstances. But if you do have little children under age of 10, I wouldn't suggest you.
Lest we forget you, Furky!

2006-11-20T02:47:00.000-08:00

Monday, November 20th 2006 - South Bank

I woke up at 6:30 on Saturday 18th which was something unusual for me to get up at that time. However, I was always trying to get up the same time everyday but I had never made it. The problem was when I knew that it was a holiday I felt very tire and that gave me a reason to spend another one or two hours lying on my bed. But today I had a place to go, South Bank -- a bank at the south of Brisbane. Walking down form Bowen to Turbot and turn left; walk straight cross Queen to Ann street and keep down until you reach Brisbane City Hall. Turn left at George street and turn right when you see scattered round objects made from metal like the one in the movie "Event Horizon". Crossing the Victoria bridge and keep left you will find a "man-made" BANK, located at the south of Brisbane. It was nice actually. And the funny thing was even those birds (I didn't know much about bird species but they were by the river, I assumed they were those seagulls) were fooled by this man-made beach. They were walking around people lying in the sun. Children were playing in the "lower" side which was at both side of the "deeper" side in the middle. On the walk way occupied by many kinds of shops and restaurants. I wondered if they made this "bank" after they named it or once they did have a "real" bank but asked no one. I spent three hours there walking around and head back. There was nothing much caught my attention so I would rather stop here. But if you ask me if it worth visiting, my answer is "Yes". At least you would see those seagulls and children happiness. Fathers raise their kids up and down. Laughing were all around. It was just a fine place to spend one if you were alone; longer than that you would miss you family.

2006-11-12T01:24:00.000-08:00

Friday November 10th, 2006

After nine hours passed, I called it a day and walking up and down the hills back to where I was staying. I had heard walking a different way once in a while would help mental ability to memorise things and also refreshing our mind. I was quite believe that as new scenes led my eyes to look at, my brain engine runs, responding from my mind, and phisically act as what my mind said. So, I had found that walking from Brunswick, Water, Roger, St. Pauls, and ended up at Bowen streets hadn't had any interesting scenes. There were an Adult's shop, which I might be visiting another day for Jood's souvenir, a backpack, musical, radio station, art gallery, and so on. Leaving my belongings at the apartment and walking to the City, I did stay in the city but the area I was heading to did call the City, within 10 minutes. There was an alley with buildings along it and in the middle they had benches, newspaper boots, which actually they sold almost everything, restaurants, there they were, people I rarely saw. I visited a souvenir shop to see things I would get for those in Thailand. Stopped by a shooping centre decorated the window blocks with kangaroos, wombats, koalas, ostriches, and those represent Australia, clockwise dolls which were nice and interesting. I spent about an hour there and headed back as it was high time I went. The atmosphere in this city was very much like the breaking time of a school. Had you ever been visiting your school when the first term over? It was like that, and when the wind blew those fallen leaves, it could make me cry and spontaneously wanted to have someone around. This feeling brought me to the question of life and dead. How much time do we have? Let's do our best on sharing love and care to the family, partner, and children. Before the time is over.

2006-11-06T03:22:00.000-08:00

Brisbane - Australia

After 10 hours and a half I was here in Brisbane -- the capital and a most populous city of the Australian state of Queensland. Australia consists of six states, two major mainland territories, and other minor territories. The states are New South Wales, Queensland, South Australia, Tasmania, Victoria, and Western Australia. The two major mainland territories are the Northern Territory and the Australian Capital Territory. My first impression was that its atmosphere was very much like Thailand's NaNa or those areas where elegant people were living. The city was clean and quite, if I had to be here alone for a year I would have forgotten many sounds I was familiar with. The plants here were also, as far as I had seen, same as what we had in Thailand; Leeladwadee, Saradoo, Thianyod, Junk, Prong, Pai, and more. You would hardly find people walk here in Austalia, not because of most of them drive cars, but it's like they had been hidden in some place. There was a tree that I had never seen in Thailand and it's called Jacaranda. Its blue-purple was attracted me when my plane was landing to Brisbane airport. There were planted all around the city even on a road surface. I had not been many places but wandering around where I was staying to get familiar with the city. Most of the shops here close at 6 PM, China town close at 3 PM. I was wondering what was the smallest dollar did they have. Because yesterday I visited three shops to buy stuffs and they all rounded up the price for 1c, also were recorded in the reciepts. I went to Wikipedia and found that their smallest dollar coin was 5c. They might have just rounded the price up for easy calculation, it's just a guess. People here were nice and I don't have any problem so far. The only bad thing I had experienced so far was that my luggage, it's Da's to be honest, was not be able to lock properly. I still had to find a repair shop and I wondered if I need to take a half day off to locate it, because, as I told you before, most of them close at 6 PM. This was good and I liked it, people should have their relax time with families or any other activities. Spending less than eight hour and get a reasonable pay is what I am trying to do but I can't see how I can reach to that point.

2006-10-31T20:53:00.000-08:00

Wednesday October 31th, 2006

I am preparing myself to get ready for the next trip to Brisbane, Australia. While my visa and airplane tickets have not got yet, everyone in the company seems to have no worry about this. Da helps me a lot on packing and she is good at it. I myself could not do better than her and I always put too many things in one luggage. My luggage which bought 5 months ago was broken on the day I was flying to New York. Specifically, the handle that was broken when I was managing it in a small taxi boot. This was disappointing me since I was just bought it from a shop at MBK for 2,500 baht. The seller told me this kind of luggage had been bought by Sornram, Thai movie star that I didn't like and actually I didn't care if Paris Hilton bought it before.
In the meantime, I was spending time for self-studying, reading newspaper, not much talking with the others but Da and today was her last day. I am not a talkative person and she neither; but we are not shy talking with people or strangers. So, when I realised that today was her last day, I felt being lonely and didn't want her to leave.
Anyway, things seem to be in a good shape after 2 disaster years. Before we went to New York, we had never had time to relax and enjoying life. We had to work and we didn't satisfy with our job. Da was busy all the time and occasionally she had to work on weekend. Me, I had to work upcountry, Lam Chabang, commuted from BKK-Chonburi every weeks for 6 months. Then I realised that no matter how much money I could make, happiness was more important. Eventhough it was quite strange for a freshy couple that one is flying to Australia and will be staying there for a month; flying back to get married and probably going there again for another 3 months; I would not do something like this again after this trip. I really want to settle down, being home with Da and our pupies, gardening, doing some woodworks, and getting some rest.

2006-10-26T01:53:00.000-07:00

Thailand

Traffic problem in Thailand has not been solved up until now. It is even worse than 4 months ago. I remembered that 4 months ago, I could easily find myself in the BTS if I arrived to the station before 8 AM. However, these days, after 4 months, the station I always set off is crowed all the time! One day, I asked a BTS employee who on her duty is to remind us, the passengers, that due to a lot of people using the BTS so please step inside for the others that why it was so crowed these days. She admitted that it was true but she didn't know why.
Not only the number of people in Bangkok I have noticed it is increased but also the number of cars. It is a nightmare. We spend 4 hours round-trip everyday for 50 kilometers commuting from home to work. Bangkok government is busy constructing more that a thousand routes around the city hoping it would cope the problem. Our King once said that having more roads could not solve the traffic problem and I think that is absolutely true. I personally believe that we need a good transportation infrastructure and consciousness of the group rather than individual. Not having only self-confortable but think about the environment, the poorer, the others, etc.
Anyway, I do love my country but loving does not mean I am blind and do not see the problems, our weekness, strengthening. The taxi driver I took back from Suvannabhum Airport to my home told me I would not understand the poor because I were rich. Money has nothing to do with that, I thought.

2006-10-18T00:58:00.000-07:00

Piggy-Faced-Bread Recipes.

Ingredients for 4 people
1. 0.6 - 0.8 lb of ground pork
2. An egg
3. One tablespoon of Chinese white soya sauce
4. Four Parsley roots
5. Two tablespoon of water
6. 1/8 teaspoon of salt
7. 1/8 teaspoon of pepper
8. Five cloves of garlic
9. Ten slices of white-bread
10. One red chilli
11. Vegetable oil

Method for piggy-faced-bread
1. Beat the egg and mix with ground pork. Blend it with the prepared Chinese white soya sauce, chopped parsley roots, salt and pepper, garlic until they are mixed altogether.
2. Divide a bread into 4 quaters.
3. Put a tablespoon of mixed ingredient prepared in step 1 on top of each cutted bread.
4. Pour the oil into the frying pan use the lowest temperature.
5. Fry the bread until their colour are yellow and pork is cooked and get them out of the pan.
6. Cover the plate with napkins and put the bread on top because they will be oily

Method for salad
1. Blend a cup of vinegar mixed with 1/2 cup of sugar and 1 tsp of salt.
2. Slice three small of cucumbers, 2 red onions, and 1 red chilli and put them in the salad made in step 1.

How to eat?
Well, I am sure I don't need to tell you about this :P

2006-10-16T22:41:00.000-07:00

Serendipity.

The restaurant was on 60th street between 1st and 2nd avenue and it was crowed all the time, indeed. Whenever we walked pass it there were people waiting outside the restaurant so we decided to be one of them. Inside the restaurant they decorated it in teenage style in my opinion; yes, I am not considered to be in that age any more.
Six of us, Chalie, Nathan, Sam, Samantha, Dee, and me went there at one night; Samantha successfully reserved a table after telling them we were staying nearby - it was funny that they refused her at first and changed their mind when she gave that reason. Local people had more privilege, I thought. I wanted to order a beverage but when I saw Sam's milkshake which was enough for all of us so I had changed my mind. In the end, we couldn't finish what we ordered; not because of there were many but each was too big for one person. "Because they are smart". Said Chalie. "They serve you a big one and they can charge you more". He went. I agreed with him but at some point I was thinking of the different between "smart" and "ethic".

2006-10-10T22:59:00.000-07:00

Thai Airways: Love you as much as the sky.

One night in Bentley hotel was over and we were going to JFK airport for our direct flight New York - Bangkok TG 791 at 12.00 PM. It is a Thai Airways but it seemed to me like some of air hostesses were likely to have serviced those who had foreign looked (being able to speak English, blond hair, etc). It was bad, indeed, being treated like that. It was not clear actually, the way they serviced us but according to many sources we have read so far about Thai Airway, they don't want to service Thai people, comfirm us that it is true.
So, if you are a Thai Airway's hostess, please keep in mind and take this into account seriously. Everyone on your plane who fly at the same class they have paid equally. Remember that in your brain which is not nicer or more beautiful than the others that your act tells everything. Whatever you are thinking, we, the passenger, know. Think about it, even when she dropped my fork, she didn't even offer an apology.

2006-09-30T05:46:00.000-07:00

Breaking News.

After flying abroad for 17 hours and has been sitting there for 122 days without anything to do for some of them; they are going back on October the 7th.
Our correspondent reported from New York on Wednesday of September the 27th at 10 PM that four of them had been informed the new schedule to send them back earlier than the previous plan but the exact date was not confirmed yet.
However, it turned out that a day later the apartment where they are staying has already been cancelled and the last valid date is October the 6th. They got a confirmation email on Friday of September the 29th that their last working day will be October the 6th.

"It is all about business. Bringing us here and sending us back are all about business. It has nothing to do with our competence nor their need for resources since the bottom line is based on business."

2006-09-24T17:50:00.000-07:00

It Happens.
Something went wrong with one of my eye. I woke up on Saturday morning and found an eye was swollen up and sting. I suspected that it might have been because of pollen. I am not allergic to any kind of medicine, foods, cloths, pets, people, etc. but now I am wondering could it have been this season, the beginning of Autumn, that the wind blows dried pollen to everywhere and I am a victim.

It's bad enough when something unpleasant happens to you and even worst when you are in another country.

2006-09-21T11:34:00.000-07:00

Sam Sam Dee | Thai + English | Sam Sam Rin

Dinner at the courtyard

Da purposed to do a "pork-wrapped" dish as an appetiser for the dinner we were having with Sam Sam. Sam was going to cook dinner for us and we were doing some appetiser and dessert. Actually by the time we had decided to bring appetiser and dessert for the diner we did not know what to do yet. That night we brought this issue into our conversation to find out what...we are going to do. Before I fell a sleep we came up with "Piggy-faced-bread" and "banana-nun". Piggy-faced-bread is not an official term Thais call this appetiser and actually I neither know should it be categorised under appetiser or dessert. Because we don't have appetiser in our meal time, just go streight ahead to the main course. Not that because we are so straving but it just has not been included in one of our tradition. Banana-nun is also not an official term and I might be sued by the ministry of edecution soon. "Piggy-faced-bread" was perfect except the oil is easily absorbed into the bread. We solved this problem using kitchen-paper. Next, "Banana-nun" was salty because I dropped too much salt. It was not my false at all, look at everything in this country and you will see that they are so big; even the salt-bottle-hole. So, we had spent a half hour to resolve the taste. We were so late, sorry Sam Sam you guys might be straving, it was the salt-bottle-hole false.
Same made a splendid xxx-shepherd and another brilliant brussel-sprout (Sams, if you are reading this post please tell me again what do they call) dishes. I was stuffed and surely the others did. That night was over about...(I don't remember!). Anyway, it was another good evening and I'd like to thank Sam Sam and hope we'll have something like this again!

2006-09-20T11:24:00.000-07:00

It used to be a commonplace for coup!
coup noun (plural coups) (also coup d'e'tat) a sudden, illegal and often violent, change of government: He seized power in a military coup in 1981.
limbo noun a situation in which you are not certain what to do next, cannot take action, etc., especially because you are waiting for sb else to make a decision.

Was I surprised hearing this news? No, I was not. A little bit exciting, curious, and wanted to know who was the leader. Again, it was not surprise after reading from manay sources who was leading the military coup. Is he a good guy, I don't know. Would this regime bring us to a better life, I don't know. All I know was that series of scandals were abhorrent to civilians. One thing came up to my maind was this guy would work since he was the richest man in the country. Not that enough, he was a genius guy holding a great honour in military school plus a PHD from United States. If I were him, I would not thinking about doing anything to increase my money. However, the question was, would you know when you were rich? The more you earn the more you spend. It is a matter of fact. That was why even though he was so rich lots of money related scandals were revealed through the public. Was it true, I don't know. As JJ said, "we are in the world that we do not lead ourselves". What would be the fashion of this winter? Who is the most celebrity now?, etc. All are led by someone who not belongs to our class, may be they are in a different planet. Are they God, I don't know.

Thank you BBC for the picture: bbc news

2006-09-01T09:46:00.000-07:00

Six Flags Great Adventure

"Why are we doing this?", Sam asked me.
"It's really been good knowing you, Sam". I replied before our "cage" had been released from the top of the "Stuntman's Freefall".
We woke up a bit early this morning to get ourselves ready for the trip. We had breakfast at 7.30 a.m. from a restaurant near the apartment, the "Diner". We decided to take a taxi to the PABT (Port Authority Bus Terminal). The place that I had got a bad impression and planed to write it later on. Four of us paid $50.50 each for a ticket including round trip bus from the PABT. It took only 1 hour instead of 2 hours (If I had known it before, Nathan would have come).
It's unbelievable that people which basically should try hard to survive but the only thing that this kind of place gives to us is getting closer to.the death. Anyway, I liked it and you know, I'll tell you my secret that you could try when you are riding. First of all, breath in and out for 10 times before get in the ride. Second, focus your eyes on the railway or the seat in front of you. That's it, you'll enjoy your ride and still have a bit of scary moment. In the end, we survived after taking 8 roller-coasters and some of "Child's play" rides.

If you want to go by bus
Rides List

2006-08-29T16:42:00.000-07:00

Smithsonian Museums

animate verb, adjective: to make sth more lively or full of energy: A careful arrangement of taxidermy animals animated the museum.

Wouldn't it be great having that kind of museum in our country? The place that all ages could enjoy and participate in the discussion. Questioning someone who is reading the fact about giraffes instead of telling them. Isn't that the best way to guide people in their learning? Not many people want to know the scientific name of giraffe (I am not saying that it's not useful but...let me finish first). Of course valuable information must be added to educate people but could you add them in a "concise" and "attractive" way, please?

Link to Smithsonian Museums

2006-08-28T11:08:00.001-07:00

Old Town Alexandria

On our second day in Washington D.C we went to a nice place called "Old Town". Honesty, I don't remember the history of this place but my impression is that it is a quiet city with two stories buildings. According to Pruek, the government of U.S. does not allow any buildings in X miles higher than a specific number of meter/feet/story/whatever.
We also bought a small wooden Uncle Sam doll from an antique store which seemed to have all kinds of souvenir with prices that most of the tourist cities have. I also bought a book titled "Gods in Alabama" by Joshilyn Jackson from a bookshop there but haven't had time to read yet. Basically, if you enjoy walking around a peaceful city this one is O.K. As Pruek dropped us on 9th street and would be back when we call him we had spent 2 hours wandering the city. We had a home-made ice-cream from a restaurant nearby which is quite good according to Dee. Next station "Krispy Kreme".

2006-08-28T09:06:00.000-07:00

4th Of July 2006

There would be lots of fireworks in New York as part of the celebration for the "Independence Day" of the United States. We had been walking for almost 10 blocks to find a place that would give us a nice view to take some photos. We walked back and forth between 2 blocks and finally ended up at an apartment property area that especially opened for this celebration. Two English ladies wondered why we wanted to leave this place to find another one but we insisted to go because I didn't want to hand my camera above the sea port to get a picture. It's too risky. A boy ages around 6 years old seemed not to pay any attentions to the fireworks even his mother persuaded him to stay. There were Thais, the British, Mexicans, Japanese, Germans, and I thought I had seen one or two Americans there.

2006-08-24T12:47:00.000-07:00

Do you remember this scene?

Though I am not a big fan of Mel Gibson movie but I do remember this scene. It's the "Conspiracy Theory", I think. That place is called the Roosevelt island and it just beyonds the Queens Borough bridge. And you may not know that Native Americans called "MINNAHANOCK" which can be translated into every possible phrase involving "Island", for example "Long Island", "It is nice to be on the Island". Sitting there by 4 - 6pm is a very good and relaxing time, indeed.

2006-08-23T20:16:00.000-07:00

China Town

[Social 101]
Human is a social mammal. Having a company always better than shut yourself away in solitude. As two or more people have met each other, a community is established. A community expose itself in the forms of buildings, rules, cultures, etc. to tell the world who lives here and how they are like.

P.S. That's why I got C in this subject!

2006-08-23T14:23:00.000-07:00

The City's Air Cleaner

Central Park is the most visited park in the United States and it's just 15 minutes walk from our apartment. This is one thing I think we should have in every big city around the world. There are people who do not realise what good will bring to human being by the nature. So, they live their lives as what they want, invented technologies that help human life easier without dealing of disposing of technologies waste. Hopefully, we don't have to move out to another planet soon.
[save the planet! save the planet! save the planet!....]

2006-08-22T20:01:00.000-07:00

First Day, First Time, First Impression

We stay by the bridge--Queens Borough bridge, one of the five borough of the city of New York. It was Thursday, June, 01, 2006. The taxi we took from JFK airport dropped us at a small old building after one hour had passed. I was very tried after had been stucked in the plane seat for 17 hours. It was a bit cold for me at this temperature (24 degress celsius, I guessed). I and Da had spent 2 hours after managed our beloggings wandering the city. It was O.K. accept that the first thing we saw once we stepped on was dog shit!!